خرید اخیر استارتاپ فلاتر توسط گوگل، که در تشخیص ژست تخصص دارد و توسط Y Combinator پشتیبانی میشود، با مبلغی حدود ۴۰ میلیون دلار، نشاندهنده تلاش بزرگی برای ورود به کنترلهای رابط نسل بعدی است. این حرکت استراتژیک با هدف تعبیه ویژگیهای ژست شهودیتر و شبیه به کینکت به طور مستقیم در محصولاتی مانند اندروید، گوگل گلس و فراتر از آن، و فراتر رفتن از ورودیهای لمسی سنتی انجام شده است.
با آوردن تخصص فلاتر به درون شرکت، گوگل به آیندهای شرط میبندد که در آن تکان دادن دست یا انجام یک حرکت ساده میتواند جایگزین سوایپها و ضربهها شود. این فقط درباره نوآوری نیست؛ بلکه درباره ایجاد راههای طبیعیتر، در دسترستر و غوطهورکنندهتر برای تعامل کاربران با فناوری در زمینههای مختلف، از خانههای هوشمند تا واقعیت افزوده است.
فناوری اصلی فلاتر حول الگوریتمهای پیچیده تشخیص ژست میچرخد که میتوانند حرکات پیچیده انسانی را با دقت بالا تفسیر کنند. برخلاف ژستهای لمسی پایه، سیستم آنها برای درک اقدامات معنایی—مانند یک حرکت دست برای رد کردن یا یک نیشگون برای زوم—از حرکات اشارهگر خام طراحی شده است، مشابه سیستم ژست لایهای در چارچوب رابط کاربری فلاتر. این شامل دو لایه کلیدی است: یک لایه سطح پایین که رویدادهای اشارهگر (لمسها، حرکات ماوس) را ردیابی میکند و یک لایه بالاتر که آن رویدادها را به عنوان ژستهای معناداری مانند ضربه، کشیدن و مقیاس تشخیص میدهد.
رویکرد این استارتاپ احتمالاً مکانیسمهای پیشرفته تشخیص ژست را منعکس میکند، که در آن ویجتهایی مانند GestureDetector برای گوش دادن به اقدامات خاص استفاده میشوند. با به دست آوردن این فناوری، گوگل پایهای قوی برای تقویت محصولات خود با کنترلهای ژست روان و پاسخگو به دست میآورد که بیدرنگ و شهودی احساس میشوند و اصطکاک در تعاملات کاربر را کاهش میدهند.
با بررسی عمیقتر، تشخیص ژست در سیستمهایی مانند فلاتر شامل رقص پیچیدهای از مدیریت رویداد و رفع ابهام است. هنگامی که کاربر با صفحه نمایش تعامل میکند، سیستم یک آزمون برخورد را برای تعیین اینکه کدام ویجت هدف قرار گرفته است انجام میدهد، سپس رویدادهای اشارهگر را در درخت ویجت ارسال میکند. از آنجا، تشخیصدهندههای ژست—مانند آنهایی که برای کشیدن افقی یا فشار طولانی هستند—وارد یک صحنه ژست میشوند تا بر اساس قصد کاربر مذاکره کنند که کدام عمل اولویت دارد.
در سناریوهایی با چندین ژست بالقوه، مانند ضربه در مقابل کشیدن، صحنه ژست اطمینان حاصل میکند که فقط یکی برنده میشود. تشخیصدهندهها میتوانند خود را حذف کنند یا بر اساس حرکت اشارهگر اعلام پیروزی کنند؛ برای مثال، یک تشخیصدهنده کشش عمودی ممکن است برنده شود اگر کاربر عمدتاً به بالا یا پایین حرکت کند. این از تعارضات جلوگیری میکند و باعث میشود تعاملات قطعی احساس شوند، ویژگیای که گوگل میتواند از آن برای ایجاد رابطهای کاربری مبتنی بر ژست قابل اعتماد در سراسر اکوسیستم خود استفاده کند.
با این خرید، تمرکز فوری گوگل به احتمال زیاد بر ادغام فناوری فلاتر در اندروید و دستگاههای پوشیدنی مانند گوگل گلس خواهد بود. تصور کنید که گوشی هوشمند خود را با یک سوایپ در هوا کنترل کنید یا رابطهای گلس را از طریق حرکات ظریف دست هدایت کنید. ویجت GestureDetector، که از قبل ضربهها، کشیدنها و مقیاسگذاری را در برنامههای فلاتر مدیریت میکند، میتواند برای پشتیبانی از این ورودیهای جدید و بدون تماس سازگار یا تقویت شود و توسعه را برای سازندگان برنامهها روانتر کند.
این ادغام همچنین میتواند به دستگاههای خانه هوشمند سرایت کند، جایی که دستورات صوتی ممکن است با ژستها تکمیل شوند—فکر کنید به تنظیم ترموستات با یک حرکت دست. با یکپارچه کردن تشخیص ژست تحت چتر گوگل، این شرکت میتواند تجربهای منسجم ارائه دهد که وابستگی به لمس فیزیکی را کاهش میدهد، که در سناریوهای پس از همهگیری یا مواقعی که دستها مشغول هستند بسیار مهم است.
با نگاه به آینده، این خرید گوگل را در خط مقدم انقلاب کنترل ژست قرار میدهد. با افزایش محبوبیت AR و VR، تشخیص دقیق ژست برای تجربیات غوطهورکننده ضروری میشود. فناوری فلاتر، که شامل پشتیبانی از ژستهای پیچیده مانند فشار قوی و مقیاس چند اشارهگری است، میتواند تعاملات ظریفتری را در محیطهای سهبعدی، از بازیها تا ابزارهای طراحی حرفهای، ممکن سازد.
علاوه بر این، با سرمایهگذاری در فناوری ژست، گوگل در حال پاسخ به روند گستردهتر صنعت به سمت رابطهای کاربری طبیعیتر است. رقبایی مانند اپل با لیدار خود و مایکروسافت با کینکت فضاهای مشابهی را کاوش کردهاند، اما حرکت گوگل میتواند کنترل ژست را با تعبیه آن در محبوبترین سیستم عامل موبایل جهان، اندروید، دموکراتیک کند و به طور بالقوه استانداردهای جدیدی برای دسترسیپذیری و نوآوری تعیین کند.
این خرید ممکن است به معنای APIها و ابزارهای جدید در چارچوب فلاتر یا SDK اندروید برای گنجاندن آسان ژستهای پیشرفته باشد. استفاده از ویجتهایی مانند InkWell برای افکتهای ضربه یا تشخیصدهندههای ژست سفارشی، همانطور که در مستندات فلاتر دیده میشود، با پشتیبانی گوگل میتواند قدرتمندتر شود. این مانع ایجاد برنامههایی که بدون سربار کدنویسی گسترده، آیندهنگرانه احساس میشوند را کاهش میدهد.
مزایا واضح است: تعاملات شهودیتر و بدون دست که بهرهوری و دسترسیپذیری را افزایش میدهند. خواه مرور یک دستور غذا در حین آشپزی باشد یا کنترل یک ارائه از آن سوی اتاق، فناوری ژست میتواند باعث شود دستگاهها مانند امتداد طبیعی بدن ما احساس شوند. سرمایهگذاری گوگل در اینجا فقط درباره همگام بودن نیست—درباره شکلدهی به نحوه ارتباط ما با ماشینها برای سالهای آینده است.