استراتژی گروه‌های لیست حزبی برای جذب سلبریتی‌ها و چهره‌های سرشناس برای کمپین‌های انتخاباتی خود، نتیجه سیستمی است که به راحتی می‌توان از آن سوءاستفاده کرد، به گفته استراتژیست سیاسی آلن جرمن. #PHVote #AmbagNatin ادامه مطلب را اینجا بخوانید: https://www.ra
چرا گروه‌های لیست حزبی به قدرت ستاره‌ها روی می‌آورند
با رقابت ۱۵۵ گروه لیست حزبی برای تعداد محدودی کرسی کنگره، نبرد برای جلب توجه رأی‌دهندگان هرگز شدیدتر نبوده است. در این عرصه شلوغ، بسیاری از گروه‌ها به سلاحی آشنا روی آورده‌اند: تأیید سلبریتی‌ها. از ویس گاندا تا کوکو مارتین، چهره‌های مشهور به خط مقدم کمپین‌های لیست حزبی تبدیل شده‌اند، روندی که به گفته استراتژیست سیاسی آلن جرمن، پاسخی مستقیم به سیستمی است که به یادآوری نام بیش از نمایندگی واقعی پاداش می‌دهد.
جرمن توضیح می‌دهد که با وجود این همه گروه در برگه رأی، تقریباً غیرممکن است که هر لیست حزبی بتواند به تنهایی بر اساس شایستگی‌های خود برجسته شود. او به راپلر گفت: «برای یک گروه لیست حزبی بسیار سخت خواهد بود که روی پای خود بایستد.» اینجاست که سلبریتی‌ها وارد می‌شوند، که شهرتشان میانبری فوری برای آگاهی عمومی فراهم می‌کند. برای بسیاری از رأی‌دهندگان، یک چهره آشنا لنگر آرامش‌بخشی در دریای نام‌های ناآشناست.
عامل CARE: جذابیت، گیرایی، همدلی و بداهه‌گویی
جرمن به آنچه ویژگی‌های CARE می‌نامد اشاره می‌کند—جذابیت، گیرایی، همدلی و بداهه‌گویی—به عنوان کیفیت‌های کلیدی که سلبریتی‌ها به کمپین می‌آورند. این ویژگی‌هایی است که یک گروه لیست حزبی ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول می‌کشد تا به طور طبیعی بسازد. جرمن گفت: «تأییدکنندگان واقعاً ویژگی‌های CARE یک نامزد را ارتقا می‌دهند.» «اگر گروه لیست حزبی نتواند در سراسر فیلیپین بچرخد و این را به عموم نشان دهد، یک سلبریتی می‌تواند آن را به صورت نیابتی انجام دهد.»
عموم مردم از قبل احساس ارتباط عمیقی با این ستاره‌ها دارند، چون سال‌ها آن‌ها را روی پرده دیده‌اند. این رابطه پاراسوشیال به لیست حزبی منتقل می‌شود و به آن هوایی از آشنایی و قابلیت اعتماد می‌بخشد. جرمن افزود: «سلبریتی مدت طولانی است که فیلیپینی‌ها او را تماشا کرده‌اند—می‌توانند با او ارتباط برقرار کنند.» «عموم مردم او را جذاب، کاریزماتیک در ظاهرش می‌بینند و لیست حزبی آن ویژگی‌ها را به ارث می‌برد.»
بهای شهرت: یک جنگ خرده‌فروشی
این استراتژی ارزان تمام نمی‌شود. جرمن تخمین می‌زند که تأیید برای گروه‌های لیست حزبی می‌تواند از حدود ۵ میلیون پزو شروع شود، و سلبریتی‌های درجه یک تا ۳۰ میلیون پزو برای طول یک کمپین دریافت کنند. این معاملات اغلب با تحویل‌دادنی‌های خاص ساختاردهی می‌شوند، مانند تعداد مشخصی از اشاره‌ها در رسانه‌های اجتماعی یا حضور با پوشیدن کالاهای برندشده.
برای بسیاری از گروه‌های لیست حزبی، این سرمایه‌گذاری ارزشش را دارد. سلبریتی‌ها میلیون‌ها فالوور می‌آورند که به طور فعال در پلتفرم‌هایی مانند فیس‌بوک، اینستاگرام و تیک‌تاک تعامل می‌کنند. در آنچه جرمن «جنگ خرده‌فروشی» می‌نامد، توانایی هدف‌گیری خرد رأی‌دهندگان از طریق حضور سلبریتی در رسانه‌های اجتماعی می‌تواند کمپین را بسازد یا نابود کند. او خاطرنشان کرد: «این بسیار بیشتر برجسته شد زیرا بسیاری از گروه‌های لیست حزبی که اکنون رقابت می‌کنند منابع دارند.»
نقص سیستمی: سیستمی آماده سوءاستفاده
اتکا به سلبریتی‌ها فقط یک ویژگی عجیب سیاست فیلیپین نیست—بلکه نشانه‌ای از نقص عمیق‌تر در سیستم لیست حزبی است. قانون اساسی ۱۹۸۷ قصد داشت گروه‌های لیست حزبی به بخش‌های حاشیه‌ای صدا بدهند، اما قوانین فعلی به هر گروهی با منابع کافی اجازه مشارکت می‌دهد. این در را برای منافع تجاری، سلسله‌های سیاسی و سیاستمداران سنتی باز می‌کند تا از لیست‌های حزبی به عنوان در پشتی به کنگره استفاده کنند.
جرمن اشاره می‌کند که این گروه‌های ثروتمند به راحتی می‌توانند تأییدکنندگان سوپراستار را بپردازند و انتخابات را به مسابقه کیف پول‌ها به جای ایده‌ها تبدیل کنند. او گفت: «گروه‌های منافع تجاری، سیاستمداران سنتی و سلسله‌های سیاسی بودجه لازم برای آوردن سوپراستارها را آوردند.» «به همین دلیل روند استفاده از تأثیرگذاران سلبریتی بسیار رایج شده است.» این سیستم، در عمل، به کسانی پاداش می‌دهد که می‌توانند دیده شدن را بخرند نه کسانی که واقعاً نمایندگی حاشیه‌نشینان را می‌کنند.
تأیید سلبریتی در برابر استراتژی‌های مردمی
در حالی که قدرت ستاره‌ها تیترها را تسخیر می‌کند، تنها راه پیروزی نیست. جرمن خاطرنشان می‌کند که برخی گروه‌های لیست حزبی رویکرد مردمی را انتخاب می‌کنند و با مدیران ارشد محلی که می‌توانند از حوزه‌های نفوذ خود رأی بیاورند، اتحاد می‌سازند. در سال ۲۰۲۲، حداقل ۲۰ گروه لیست حزبی با استفاده از این استراتژی ۵۰٪ آرای خود را از یک منطقه یا استان واحد دریافت کردند.
با این حال، مسیر سلبریتی دسترسی ملی ارائه می‌دهد که اتحادهای محلی نمی‌توانند با آن برابری کنند. یک پست واحد از یک تأثیرگذار محبوب می‌تواند به میلیون‌ها نفر در سراسر مجمع‌الجزایر برسد و آن را به گزینه‌ای جذاب برای گروه‌های با جیب‌های عمیق تبدیل کند. با این حال، این دیده شدن ملی اغلب به قیمت بحث‌های سیاسی اساسی تمام می‌شود و کمپین‌ها را به مسابقات محبوبیت کاهش می‌دهد.
پیامد: رأی‌دهندگان جذب آشنایی به جای محتوا می‌شوند
ظهور سیاست سلبریتی منحصر به فیلیپین نیست. تحقیقات در مورد نامزدی سلبریتی نشان می‌دهد که در سیستم‌های انتخاباتی با تعداد بالای نامزدها و تمایزات حزبی ضعیف، رأی‌دهندگان تمایل دارند به شهرت شخصی به عنوان میانبر تکیه کنند. با افزایش تعداد نامزدهای رقیب، ارزش انتخاباتی شهرت رشد می‌کند و سلبریتی‌ها با نرخ بالاتری برنده می‌شوند. این به ویژه در سیستم‌های نمایندگی تناسبی با لیست‌های حزبی باز صادق است، جایی که رأی‌دهندگان می‌توانند نامزدهای فردی را انتخاب کنند نه فقط احزاب را.
در زمینه فیلیپین، ماهیت باز سیستم لیست حزبی و حجم زیاد گروه‌ها شرایط عالی برای تسلط سلبریتی‌ها ایجاد می‌کند. رأی‌دهندگان که از انتخاب‌ها غرق شده‌اند، به سمت نام‌هایی که می‌شناسند گرایش پیدا می‌کنند. این پویایی هدف مورد نظر لیست‌های حزبی—تقویت صدای حاشیه‌نشینان—را تضعیف می‌کند و در عوض کسانی را که می‌توانند بزرگترین ستاره‌ها را بخرند بالا می‌برد.
فراتر از زرق و برق: نیاز به اصلاحات
روند سلبریتی در کمپین‌های لیست حزبی نشانه واضحی است که سیستم نیاز به اصلاح دارد. قوانین سخت‌گیرانه‌تر در مورد اینکه چه کسی می‌تواند لیست حزبی تشکیل دهد، سقف هزینه‌های کمپین، و تأکید بیشتر بر پلتفرم‌های سیاسی می‌تواند به برابری زمین بازی کمک کند. بدون چنین تغییراتی، رقابت لیست حزبی به یک جنگ خرده‌فروشی ادامه خواهد داد که شهرت ارز نهایی آن است.
همانطور که بینش‌های جرمن نشان می‌دهد، مشکل فقط خود سلبریتی‌ها نیست—بلکه سیستمی است که آن‌ها را ضروری می‌کند. تا زمانی که قوانین تغییر نکنند، رأی‌دهندگان می‌توانند انتظار بیشتر از همین را داشته باشند: نمایشی از قدرت ستاره‌ها که در آن نمایندگی واقعی در صندلی عقب می‌نشیند. چالش برای فیلیپینی‌ها این است که فراتر از درخشش را ببینند و از کسانی که به دنبال رأی آن‌ها هستند، محتوا طلب کنند.